In deze video van Simpel Switchen vertelt Razia hoe ze dankzij grip op inkomen is geswitcht naar betaald werk.
Razia is een single moeder van zes kinderen die jarenlang in de bijstand zat maar graag weer aan de slag wilde. Hoe doe je dat? Hoe maak je een eerste stap? Ze vertelt over de onzekerheid, financiële zorgen en het gevoel zichzelf kwijt te raken, maar ook hoe vrijwilligerswerk, begeleiding van uitstroomcoach Monica Helbig (Cijfers en Centen) die de gemeente Groningen regelde en meer zelfvertrouwen haar hielpen om weer te gaan werken en haar dromen na te jagen.
Mijn naam is Razia en ik ben geswitcht
van een bijstandsuitkering, naar een betaalde parttime baan.
Ik heb in de puberteit altijd gewerkt,
totdat ik moeder werd voor de eerste keer.
Doordat ik vrij snel, veel kinderen kreeg
is het mij niet gelukt om daarnaast te werken.
Dat lukte mij gewoon niet.
En ben ik dus heel lang in de bijstand geweest.
Een uitkering is natuurlijk niet superveel en
met zes kinderen was het soms wel echt krap.
Ik hoorde mezelf vaak ëíneeíí verkopen, of zeggen
je moet toch nog even wachten, ik moet ernaar toe sparen.
En niet dat dat erg is,
maar ik vond het soms wel naar om dat steeds te zeggen.
De dagen waren ergens allemaal hetzelfde, maar ook best wel hectisch omdat ik steeds moest zoeken naar een daginvulling.
Ondanks dat ik veel te doen had,
huishouden en de zorg voor de kinderen.
Maar alsnog voelde ik me een beetje down zeg maar.
Het was niet helemaal wat ik wilde.
Toch wel de eenzaamheid en dat er geen zelfontwikkeling was, daar liep ik steeds tegenaan bij mezelf.
Ik voelde me gewoon onnuttig.
Als moeder was ik super nuttig...
maar gewoon als Razia voelde ik me eigenlijk niet nuttig.
En dat maakte me niet heel gelukkig, nee.
Dus ik heb wel het gevoel gehad,
dat ik mezelf een beetje kwijtraakte.
Ik wist dat als mijn jongste eenmaal naar de peuterspeelzaal ging, dan had ik een paar uurtjes op de dag vrij.
En dan kon ik iets voor mezelf gaan doen.
Dus toen ben ik vrijwillig begonnen,
her en der verschillende dingetjes in de wijk.
Ik kwam weer een beetje onder de mensen,
dat gaf me weer wat moed.
En toen mijn jongste naar de basisschool ging,
toen ben ik weer gaan zoeken naar een baan.
Het vrijwilligerswerk gaf mij echt een reden
om op te staan voor mezelf.
Ik leerde daar vaardigheden
die je in het dagelijks leven niet had.
Ik leerde nieuwe mensen kennen
en ik had andere volwassenen om mee te praten.
En ik weet nog dat dat de momenten waren,
dat ik weer ging lachen.
Gewoon voor mezelf zeg maar.
Ik ben vrijwillig begonnen bij het wijkteam
en daar deed ik vooral veel activiteiten met buurtbewoners.
Af en toe kreeg ik ook een hulpvraag
waar ik dan iets mee mocht doen.
Maar wel als het een korte en een kleine hulpvraag was.
Als er grotere vragen waren, die mocht ik dan niet doen, omdat ik daar niet aangenomen was, ik had geen diploma.
En dat wilde ik dus wel, want dat zit ook een beetje in mij.
Ik dacht, ik wil je heel graag verder helpen,
maar dat kon dus niet.
Toen ben ik gaan kijken
naar de mogelijkheden.
En toen zei ik dit gaan we gewoon doen,
ik wil verder in het leven.
Ik wilde het ook laten zien aan mijn kinderen.
Dat is ook een grote factor,
die mag ik niet vergeten.
De gemeente belde mij op.
Ik had natuurlijk al die gesprekken.
dat ik het heel eng vond om...
vanuit de bijstand naar een betaalde baan te gaan.
Ik had enorm veel onzekerheden.
Ik dacht dat ik de dingen ook heel goed had uitgezocht, dus dat stuk had ik wel.
Toch was ik heel bang,
ik ben wel alleen.
Als ik geen inkomen heb, kan ik mijn vaste lasten niet betalen
en dat heeft invloed op eigenlijk al mijn kinderen.
En toen zei de gemeente we hebben een uitstroomcoach,
en ik had geen flauw idee wat dat was.
Maar ik zei, toe maar.
Laat haar mij maar bellen.
Ik kon Razia helpen om overzicht te krijgen
over de financiÎle gevolgen van werken.
En dan vooral met hoe zit het met bruto-netto inkomen,
maar ook hoe zit het met de toeslagen?
Hoe zit het met regelingen?
Houd je die nog of vallen die weg?
Dus eigenlijk echt het totaalplaatje.
Dus eigenlijk echt het totaalplaatje.
Monica heeft alles voor mij gedaan.
Monica heeft letterlijk alles met mij
tot op de cent uitgezocht, laten zien en uitgelegd.
Van te voren al een soort proefberekening gemaakt.
Alles schreef ze op en daar heeft ze
een heel mooi overzicht van gemaakt.
Ik mocht honderd keer vragen wat ze bedoelde
als ik het niet snapte, dat mocht allemaal.
Dan echt heel mooi, een groen vakje, dit is wat je letterlijk overhoudt aan het eind van de maand.
En dat gaf me zoveel zekerheid.
Dat ik dacht...
dit is wat ik wilde hebben, wat ik nodig had.
In het geval van Razia denk ik dat ze zelf al heel ver was,
dat ze het ook zelf had kunnen doen.
Maar dat het vooral heel fijn was dat ze bevestiging had.
Ze iemand had die meekeek, om op te steunen.
Ze iemand had die meekeek,
om op te steunen.
Dat dat zo gewoon veel veiliger voelde.
Ik denk dat ik semi-simpel geswitcht ben.
Als ik het alleen had moeten doen,
was het totaal geen simpele switch geweest.
Want dan had ik...
al die vragen, al die onzekerheid met mij meegedragen
en had ik niet iemand die mij kon helpen.
Monica de uitstroomcoach,
zei heeft het voor mij semi-simpel gemaakt.
Maar ik vond het wel lastig en ik vond het nog steeds eng.
Ik heb gelukkig kunnen regelen dat ik nog steeds...
twee maanden de bijstand op de achtergrond had.
Stel dat het me echt niet ging lukken te werken,
om wat voor reden dan ook.
Dan was ik de bijstand niet helemaal kwijt.
Dus nee, het was niet helemaal simpel switchen,
maar ik heb wel hulp gehad.
Ik zie veel mensen die echt wel graag de stap van
een uitkering naar werk willen maken...
maar gewoon niet alle juiste informatie hebben.
En dan vind ik het heel zonde
dat ze die kansen laten liggen.
Dus als ik daarin kan bijdragen,
vind ik dat hartstikke mooi.
Nu ik mijn diploma en de baan heb,
mag ik inderdaad dus die grote vragen...
waar ik zo graag mee bezig wilde zijn.
Die mag ik nu eindelijk gaan ondersteunen.
Door te werken en door te zien dat ik iets meer kan zijn dan...
alleen de zorgende moeder.
Heb ik zoveel meer kracht en energie en moed en...
ben ik eigenlijk ook trotser geworden op mezelf.
Ik heb doorgezet en ik ben mijn dromen achterna gegaan.
Ik word gewoon blij als ik bij iemand wegga en die zegt...
dankjewel dat je er was.
Dan heb ik iemand anders
een goed gevoel gegeven.
Of een stapje vooruit geholpen
en daar word ik gewoon heel blij van.