Ilse zit al jaren op dezelfde dagbestedingsplek. Ze voelt zich er fijn en heeft veel kansen gekregen om zich te ontwikkelen. Toch kriebelt het bij Ilse: ze kan en wil meer. Een betaalde baan, zelf haar eigen geld verdienen. Zich verder ontwikkelen op een plek waar ze voor haar gevoel volwaardig mee kan doen. De diploma’s zijn al behaald en ze heeft zelfs al een betaalde baan als ervaringsdeskundige aangeboden gekregen.
‘Ik ben op 0 begonnen 14 jaar geleden, en heb me ontwikkeld. Ik zeg best vaak dat ik te goed ben om hier te werken: ik heb gewoon mijn diploma. Gewoon een salaris is heel belangrijk. Je werkt, maar je wil verdienen. Ik doe moeite, en ik krijg evenveel als mensen die niks doen. Ik sta nu op een punt dat ik moet beslissen: wat ga ik nu doen met mijn leven?’
Ilse staat dus op een kruispunt. Ze wil graag haar eigen geld verdienen en zich verder ontwikkelen. En nu is er dus dat aanbod van een baan. Toch durft Ilse de stap naar werk nog niet te zetten. Dat komt omdat de stap naar werk voor Ilse gepaard gaat met het verlies van de veiligheid van haar dagbestedingsplek.
‘Ik hoor veel mensen zeggen: dit is dagbesteding, dus als je hier weg gaat, moet je plek worden opgevuld. Ik wil al die aanbiedingen aannemen, maar als ik dat doe, ben ik misschien mijn plek hier kwijt. Terwijl ik niet zeker weet of ik de stress van werken aankan. Als dat niet lukt, kan ik niet meer terug’
Ilse staat niet alleen in haar twijfels. Ook haar omgeving, zoals bijvoorbeeld haar woonbegeleiders, waarschuwen haar om de zekerheden die ze nu heeft los te laten. Ze wijzen haar op de stress die een baan met zich meebrengt, waarvan nog onduidelijk is of Ilse die aankan. Vooralsnog betekent dit voor Ilse dat ze de overgang van dagbesteding naar werk niet aandurft. Daarvoor zouden er in het proces voor haar eerst een aantal zekerheden ingebouwd moeten worden. Het creëren van een weg terug, in elk geval de eerste tijd, voor als het toch niet loopt zoals gehoopt.
‘Als ik maar zeker zou weten dat deze plek een tijdje voor me wordt vastgehouden, al is het maar voor 1 dag in de week, zou dat al heel veel schelen. Of als ik zou kunnen opbouwen. Dat ik de eerste tijd een paar dagen hier werk en de andere dagen betaald werk doe. Nu weet ik niet of ik betaald werk aankan. Of ik er niet teveel stress van krijg. Als ik dat een tijdje kan proberen, zonder dat ik mijn plek hier direct helemaal kwijt ben, zou ik de stap wel aandurven’